“De rolstoel in de klimhal -sportklimmen ondanks een hersentumor-“ [UPDATE]

Mijn boekpresentatie is vrijdag al! Er zijn twee belangrijke wijzigingen in het programma:

Omdat ik zonder de NKBV nooit top-paraklimmer had kunnen worden, leek het Maaike Romijn een goed idee om mijn boek aan te bieden aan de voorzitter van de NKBV, Joachim Driessen. Dat gaat gebeuren!

De tweede belangrijke wijziging is de volgende:

Het feest barst los om 19.00

 

Edinb qual1

Het definitieve programma van mijn boekpresentatie:

19.00 Ontvangst met koffie & thee (gesponsord door NKBV Midden NL).

19.20 Presentatie door Fedde Benedictus met korte vragenronde.

19.45 Overhandiging boek aan Joachim Driessen, voorzitter van de NKBV.

20.00 Borrel met gelegenheid voor vragen en boek aanschaf/signeren.

20.30 Einde.

 

 

AANVANG: 19.00

LOCATIE: Klimhal Mountain Network Nieuwegein, Blokhoeve 12, 3438 LC Nieuwegein

 

 

  • Toegang is gratis
  • Stuur dit bericht alsjeblieft door aan iedereen die geïnteresseerd is!

 

  • Komt allen!
Posted in Paraclimbing | Leave a comment

“De rolstoel in de klimhal -sportklimmen ondanks een hersentumor-“

Het is dan eindelijk echt gebeurd: mijn boek over paraklimmen (en dan vooral op het Wereldkampioenschap in Parijs in 2016) is verschenen!

BESTEL HET HIER

vastberaden blik Zout Fotografie (14 van 34)

 

Vrijdag 31 augustus heb ik het boek in de klimhal Mountain Network in Nieuwegein officieel overhandigd aan Joachim Driessen, voorzitter van de NKBV.

 

In het boek vertel ik mijn verhaal: over hoe, wanneer en waarom ik ben begonnen met sportklimmen, en hoe de trainingen van de paraklimmers verschillen van die van andere klimmers.

 

 

 

 

 

 

Waarom in de klimhal in Nieuwegein?

Omdat deze klimhal vanaf het begin de paraklimmers heeft gesteund. De meeste van onze trainingen zijn in deze hal, en de hal is daardoor in de afgelopen jaren bijna een tweede thuis geworden.
boekpresentatie_big

Lees mijn verhaal, en laat je inspireren door een verhaal over sporten, doorzetten en de top bereiken!

 

 

 

Blurb uit het boek:

“Om zes uur is jouw categorie aan de beurt. Jij en de andere klimmers in jouw categorie mogen dan met z’n allen tegelijk zes minuten lang de wedstrijdroute bestuderen: jullie hebben zes minuten om je in te lezen in de route. Daarna moeten jullie achter het podium wachten tot je één voor één wordt opgeroepen om de finaleroute te klimmen.” Het gaat nu dan toch echt gebeuren. Ik doe mee in de finale van het wereldkampioenschap paraklimmen in Parijs!

BESTEL HET BOEK HIER

Posted in Paraclimbing | Tagged , , | Leave a comment

Semi-rotsklimmen Bad Gastein

Zes weken voordat het wereldkampioenschap paraklimmen in Innsbruck losbarst, kan ik natuurlijk niet op vakantie in Oostenrijk zonder te trainen 😉

2018 - bad gastein

Ik noem dit semi-rotsklimmen, omdat er extra grepen aan de rots zijn vastgemaakt. Maar omdat de rots niet helemaal vlak is, zitten deze extra grepen niet helemaal vast (ze gaan draaien als je erop gaat staan). Je moet dus goed blijven opletten terwijl je klimt!

Posted in Paraclimbing | Leave a comment

paracup Imst 2018 eindresultaat

IMG-20180707-WA0006

 

De eerste dag was ik behoorlijk moe, waardoor ik van de drie routes slechts een helemaal heb uitgeklommen. Gewoonlijk zijn de te klimmen routes op de tweede dag een stuk moeilijker, dus van gisteren had ik niet veel verwacht. Dat viel eigenlijk best mee: in alledrie de routes ben ik tot ongeveer de helft gekomen 🙂 Ik ben als vijfde geëindigd.

 

Nog even de route die het allerbeste ging:

 

Posted in Paraclimbing | Leave a comment

Paraklimwedstrijd Imst (Oostenrijk)

Update: de tweede route ging goed

de komende twee dagen moet/mag ik hier zes routes klimmen (steeds zo hoog mogelijk). In mijn categorie zijn er zes mensen: tegen 4 van hen heb ik eerder geklommen, één (uit Slovenië) ken ik nog niet, en de laatste hoop k echt te verslaan. Dat ben ik namelijk zelf 😁

Posted in Paraclimbing | Leave a comment

What Does ‘=’ Mean?

It is often said that in mathematical equations, such as ‘2+2=4’, the symbol ‘=’ represents the fact that on both sides of the equation there is the same thing. That’s wrong: on the one side there are three symbols, while on the other there is just one.

humanrightscampaign-redequalitysingoesviral13

Even in the equation ‘1=1’ the same-thing-on-both-sides-reading is wrong, because there there are two separate things (the ‘1’ on the left and the ‘1’ on the right).

So how should we understand the ‘=’-symbol? It might seem reasonable to say that in the equation ‘2+2=4’ we should read ‘=’ as meaning that the things that the numbers refer to are the same (in number). If the numbers in the equation refer to apples, for example, then the equation merely states that if you add two apples to two apples you end up with four apples. The ‘=’-symbol tells you that two apples added to two apples is the same as four apples.

But this view is problematic. Mathematics is usually understood as a language or formalism that is independent of reality. Mathematics is, to put it disrespectfully, merely a bunch of tautologies, whose truth depends on the definitions that we ourselves choose. We can of course apply mathematical language/formalism to things we see, but then we are no longer doing mathematics – we’ve turned into physicists.

We can’t just say that the number of apples referred to by the symbols are the same, because mathematical terms have no meaning outside of mathematics.

so what is “=”?

 

Posted in Philosophy of Mathematics | 2 Comments

De training van vandaag…

 

…was een groot succes!

Posted in Paraclimbing | 1 Comment

Strange Encounters

The man from Dutch Railways (NS) had actually grabbed and stopped my tricycle and walked around to stand in front of me. My front wheel was between his feet, so I couldn’t turn away. He looked at me and said: “I could take you from your tricycle easily if I wanted to.” I was perplexed. Was this guy actually threatening me?! “yes, that’d be easy,” I said, “because my left arm and leg are paralysed.” My response did not have the effect I had hoped for. He smiled at me and said: “can you prove that?”

Because of my disability I use a tricycle to get around. Inside buildings, and even inside shops, when I have to walk a long distance, I cycle my way. That of course raises many eyebrows – you don’t see a bearded man on a tricycle in the supermarket every day. I understand that, and I don’t mind telling people that I’m on a tricycle because of a brain tumour, not even if I have to do that every day. But what happened to me on the particular morning I’m telling you about, was simply astonishing.

The story starts several months ago. I had been teaching the whole day, and I was trying to find the train to Utrecht, to get back home. So I tricycled my way through the station, when an employee of the Dutch Railways (NS) told me to step off from my tricycle and proceed on foot. Normally I would have told him about my brain tumour, but since I was tired, I told him that I don’t ride a tricycle for fun. “Then why do you ride a tricycle?” he asked. “Because I can’t walk” I told him. He wasn’t convinced. He put his hands in his sides and took on what they call the ‘power-pose’. “I’d like to see that” he said with a smile. I couldn’t believe my ears. I became very angry, but I couldn’t think of the proper way to answer him. I just shook my head in disbelief and decided to ignore him. I cycled past him, and found my way to the train to Utrecht – and never looked back. I did my best to forget about what had happened, and I didn’t think about the events very much afterwards.

Until today.

Again I was on my way to the train travelling to Utrecht. I was tricycling across the central hall of the train station when my eyes met those of the NS employee that I had met before. I was about to cycle past him, but apparently he didn’t remember our previous encounter, because again he told me to get off my tricycle. Without turning my head I cycled on, towards where the platforms are. I had hoped that this would be the end of our second encounter, but I was sorely mistaken. The man ran after me and grabbed the frame of my tricycle.

“How can I prove that I have a brain tumour!? I can’t just cut myself open, can I?!” I felt that I was losing my temper, because I really didn’t know what to do or say. A colleague of the man was standing several meters away from us, but didn’t interfere. It felt as if they were waiting for me to become aggressive. I knew that, so I knew that that’s what they’d expect. At a certain point the man looked aside, towards the entrance of the railway station. when he turned his head, he also moved his foot a little bit. And that’s when I escaped. I got on the train, and went home.

As I write this, I feel both proud and ashamed. Proud, because I hadn’t started shouting or become aggressive, but also ashamed, for escaping…

Posted in Travels | 6 Comments

Paraclimbing photosession May 23 2018

[the charming lady in the first picture is my coach]

Team paraclimbing 2018 Zout Fotografie (4 van 34)Team paraclimbing 2018 Zout Fotografie (16 van 34)Team paraclimbing 2018 Zout Fotografie (3 van 34)Team paraclimbing 2018 Zout Fotografie (32 van 34).JPG

 

(credits go to Rein Rijke of Zout fotografie)

Posted in Paraclimbing | 1 Comment

Reizen met een handicap 

Om te reizen met een handicap moet je soms (letterlijk) out-of-the-box denken

Posted in Travels | 1 Comment